اون که هر چی ابر دنیاست خونه داره تو چشاش اون که ناچار بخنده
اما گریه ست خنده هاش اون که تو شهرش غریبه یا یه عالم آشنا
هیچ کدوم باور نکردن غریب تلخ صداش اون منم اون منم
اون منم اون منم اون منم بغضمو تو گلو می شکنم
دیروز من مثل امروز مثل فرداست هر روز دستام سرد و تنهاست دیروز امروز فردا
خیلی سخته این تنهایی بی فردایی تنها تنها تنها
اون که خیلی قصه داره رو لبای بی صداش مونده فریادش تو سینه
در نمی یاد از لباش قد یه عالم گفتنی هر کدوم از غصه هاش
هر کدوم از قصه هاش اون منم اون منم اون منم بغضمو تو گلو می شکنم
توی یک دیوار سنگی دو تا پنجره اسیرن دو تا خسته دو تا تنها
یکیشون تو یکیشون من دیوار از سنگ سیاهه سنگ سرد و سخت خارا
زده قفل بی صدایی به لبای خسته ی ما نمی تونیم که بجنبیم
زیر سنگینی دیوار همه ی عشق من و تو قصه هست قصه ی دیوار
همیشه فاصله بوده بین دستای من و تو با همین تلخی گذشته
شب و روزای من و تو راه دوری بین ما نیست اما باز اینم زیاده
تنها پیوند من و تو دست مهربون باده ما باید اسیر بمونیم زنده هستیم تا اسیریم
واسه ی ما رهایی مرگه تا رها بشیم می میریم کاشکی این دیوار خراب بشه
من و تو با هم بمیریم توی یک دنیا دیگه دستای همو بگیریم
شاید اونجا تو دل ها درد بیزاری نباشه میون پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه
اگه بمونی،اگه بمونی
خورشید و از اون بالا میارم برات خوب می دونی
اگه بمونی،اگه بمونی
می بندم یه دستبند بلور از اشک گرم و پر نور
دور دست های پر از غرور می گیرم عکس ماهو از آب
از لبام، تنگ شراب هدیه میارم برات تو خواب
پر می شه صحرا از شقایق ها می ره از چشمونم ابر سیاه
اگه نمونی،اگه نمونی
شب میاد،نور اسیره پونه می میره، دل می گیره
اگه نمونی،اگه نمونی
می میره ستارم،تو هوام روز می شه سرد و سیاه
گریه می کنن باز پریا چشمامو می دم به ماهی ها
دستامو می دم به دریا می رم از چشم تنگ دنیا
ماهی عشقم می شینه به خاک از روی دنیا نامم می شه پاک
کاشکی من و تو بودیم ستاره با گریه هامون ابر بهـاره
با خنده هامون پر از اشاره مهتاب ما رو آشتی می داد با هم دوباره
شب ها همیشه با دل بی تاب قایم موشک بازی با هم رو طاق مهتاب
کاشکی همیشه قول تو قول بود لب تو گلدون حرف تو گل بود
هی گل می گفتیم گل می شنفتیم غنچه بودیم تو باغ عشق تا می شکفتیم
رو بال ابرا یه خونه داشتیم تو باغچه ستاره ها بوسه می کاشتیم
کاش می دونستم قصه و رازت تو دست من بود دستای نازت
آسمونو کوچه ها صدا می کردیم سکه های قلبمونو پیدا می کردیم
کسـی آمـد تــو رفـتی مـن شکستم به یـاد تـو کنـار خـود نـشسـتـم
بــریــدم از تــمــام مــردم شـهــــر بـه آدم هـای کـوچـه دل بـستـم
بـیـــا از راه نــا مـعـلــوم بـرگــرد از ایـن کوچیدن مرسوم برگرد
ببین بی تو «من و تو» ناتمام است به حق چـارده معصـوم برگرد
تو مثل ماه روشن هستی ای دل ! غریب کوی و برزن هستی ای دل !
زبانــم لال اگــــرفــــردا نــبـاشــم تـو تنـها وارث مـن هسـتی ای دل !